یا رفیق!

1-  فیلترینگ در کشور ما حکایت جالبی دارد. صابونش به تن خیلی از پایگاه های خبری خورده؛ دست کم یک بار. (رادیو زمانه، بلاگ نیوز، بازتاب، ایلنا و این اواخر جهان نیوز) بخش جالب ماجرا این جاست که بعضی از این پایگاه ها به عنوان میانه رو شهرت داشتند و دارند. البته چیزهای جالب تری هم وجود دارد. چیزهایی از قبیل خبر فیلترینگ گوگل، بلاگر، پرشین بلاگ، بلاگرولینگ و وردپرس فارسی که انتظار هر کدام شان بهت بزرگی بود و این ظن را ایجاد کرد که مبادا دولت با اصل به کارگیری اینترنت یا با اصل وبلاگ نویسی مشکل دارد! فیلترینگ وبلاگ ها خودش مثنوی هفتاد من کاغذ دیگری است. نقدا فیلترشدن کتابلاگ و زیرخط آی تی را به لیست چیزهای جالبی که حرفشان را می زدیم اضافه کنید.

2-  من معتقدم دولت فقط در دو صورت حق دارد پایگاهی را فیلتر کند:1- آن پایگاه هرزنگار یا مروج هرزنگاری باشد. 2-آن پایگاه به مقدسات ادیان رسمی(و نه فقط اسلام) توهین کتد. لازم شد چند نکته را تذکر بدهم.

اول- هرزنگاری مترادف پورنوگرافی است و پورنوگرافی تعریق مشخصی دارد. هر چیزی که آقایان فیلترچی "چرت و پرت" بدانند، الزاما هرزنگاشت نیست. خیلی بدیهی بود، مگرنه؟

دوم- هیچ کدام از مسئولین سه قوه، صدا و سیما و الباقی نهاد ها، جزو "مقدسات" به حساب نمی آیند. برای بعضی ها لازم است چندین بار از روی این سطر مشق کنند!

سوم- طرح سوال درباره ی مقدسات یک دین- حتا اگر از جانب کسانی باشد که به آن ایمان ندارند- "توهین" به حساب نمی آید.

3-  هیچ کس درست نمی داند لیست پایگاه هایی که باید فیلتر شودند را کجا تنظیم می کنند اما همه قبول دارند که این، از آن دسته تصمیماتی است که در مرکز گرفته می شود نه در شوراهای کوچک در شهرستان ها. بنابراین باور کردنی نیست که وزرای مربوطه یا حتا رئیس جمهور از ماجرا بی خبر باشند و همه چیز فقط اعمال سلیقه ی عوامل جز اجرایی باشد.

4-  اگر فرض کنیم رئیس جمهور و وزرایش چیزی از وسعت فیلترینگ نشنیده اند، باید از آن ها به خاطر این عذر- که از خود گناه بدتر است- پاسخ خواست.

5-   دولت شبیه این رفتار را با روزنامه نگارها و اهل قلم هم داشته. پس من نمی توانم باور کنم که همه چیز یک اشتباه اتفاقی است. به نظر می رسد برای آقای رئیس جمهور، آزادی های این چنینی اهمیت چندانی ندارد یا دست کم در اولویت نیست.

6-  حتا اگر قبول کنیم تعداد کاربران ایرانی اینترنت ناچیز و انگشت شمار است، چیزی از گناه ولت کم نمی شود. تازه در آن صورت باید "ستم به یک اقلیت" را هم در کارنامه دولت نهم ثبت کرد.

7-  من توانایی نقد خیلی از حیطه های فعالیت دولت را ندارم. اما فکر می کنم همین مقدار خطا، برای اینکه دولتی صلاحیت انتخاب مجدد را از دست بدهد کافی است. دست کم برای من، تحمل مخالف، جزو معیارهای غیرقابل گذشت است.

8-   برای پیشگیری از سوءتفاهم ها می گویم: قبول دارم بعضی از مخالفان آقای احمدی نژاد ناجوانمردی های زیادی از خودشان نشان داده اند اما این را برای توجیه سرکوب های رسانه ای کافی نمی دانم.

9-   فعلا همین اما نه فقط همین.

پی نوشت:

1-   این جا را ببینید.

2-   این جا و این جا را هم ببینید.

3-   پرونده ی بحث بسته نشده ها! برمی گردم.

4-   پیک گردان بعد از این بیشتر به روز می شود.

یا زهرا.